ΤΡΙΓΩΝΑ ΧΑΛΙΑΝΤΑ!

 
Ναι οκ, έχω καιρό να γράψω. Αλλά μη γελιόμαστε, η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει ακόμα και τη φαντασία με αυτά που συμβαίνουν. Βασικά θα μπορούσα να αρχίσω να γράφω για ρεαλιστικά γεγονότα και να φαίνονται αστεία. Τόσο καλά. 

Έχω ξαναναφερθει στο πόσο ελάχιστη προσοχή δίνουμε στα παιδιά, να μη τα βοηθάμε να αναπτύξουν τα ταλέντα τους, τις σκέψεις τους και το χαρακτήρα τους, ενώ ταυτόχρονα συντελούμε στο να προσπεράσουν τη παιδική τους ηλικία σαν διαφημιστικό στο youtube. Δεδομένου λοιπόν οτι οι συνήθειες αλλάξανε και τα 6χρονα κοντεύουν να οδηγανε και να έχουν 2 παιδιά, διάφορα σενάρια θα μπορούσαμε να αντικρίσουμε στα φετινά κάλαντα!

Παραθέτω πιθανές εικασίες για τα φετινά κάλαντα, ελπίζοντας οτι θα διαψευσθώ πανηγυρικά!

- Παιδάκια με smartphones ή tablets. Ναι, τέλος πια στα μπανάλ τριγωνακια που όλα μαζί ηχούν σαν συναγερμός πυρκαγιάς. Τα παιδάκια θα πουν χαρούμενα "να τα πούμε?" και στο καταφατικό μας νεύμα, θα πατάνε μανιωδώς την αφή του κινητού τους όπου ένα ηλεκτρονικό τρίγωνο θα ηχεί. Με εύρος επιλογών στις νότες, όσο αυτό θα παίζει και αυτά θα τραγουδάνε (ελπίζω οτι αυτό τουλάχιστον θα το κρατήσουν) παράλληλα θα τσεκάρουν τα μηνύματα στο facebook τους και τις φωτογραφίες των φίλων τους στο instagram υπό τις ανάλογες περιγραφές #kalanta#2eurw#tsifoutis#yolo

- Κομμένα τα τσαντάκια μπανάνα που συνέχεια γλιστράνε προς τα κάτω και αποτελούν και στόχο σε επίδοξους καλαντο-κλεφτες. Τα παιδιά μετά το τραγούδι θα σου σερβίρουν τα γνωστά pos μηχανήματα για να πληρώνεις με κάρτα. Πρώτα και κυριότερα γιατί σίγουρα φέτος θα φορολογηθούν και τα κάλαντα. Τέρμα πια στο μαύρο χρήμα που εξαγοράζει παιχνίδια και ρούχα από την υγιή και εύρυθμη αγορά μας. Τώρα οι οικοδεσπότες θα πληρώνουν με τη κάρτα τους το ποσό που θέλουν. Τα παιδιά θα κόβουν απόδειξη και θα δίνουν και μπόνους 20% περισσότερο τραγούδι στα επόμενα κάλαντα. Τη δικαιολογία "μας τέλειωσαν τα ψιλά" τη κορνιζαρουν στο τοίχο και πλέον τα παιδιά δε θα φοβούνται μη τους πάρουν και τα λεφτά.

- Αλλαγές θα παρατηρήσουμε και στο στυλ. Τέλος το βάζω τη φόρμα μου και ένα χοντρό μπουφάν και πάω. Πλέον μόνο επώνυμα ρούχα, σκουλαρίκια, ακριβά γυαλιά ηλίου και άμα λάχει και ηλεκτρονικό τσιγάρο, θα είναι το εισιτήριό τους για να ανοίγουν οι πόρτες. Ο κόσμος δεν αρκείται πλέον στη παράδοση αλλά και στο θέαμα. Η δύναμη της εικόνας θα βοηθήσει στα κουβαρνταδικα χαρτζιλικια.

- Γονείς κοιμηθείτε ήσυχα. Δε χρειάζεται πλέον να συνοδεύετε τα παιδιά σας στα σπίτια. Όπως είπαμε αναπτύσσονται ραγδαία και επιμορφώνονται από τα μέσα, οπότε μη σας κάνει εντύπωση αν σκάνε στα σπίτια με πορτιερηδες και 2μετρες ρωσιδες γύρω τους, καθώς το υπόλοιπο καρτέλ θα φυλάει την είσοδο μη γίνει ντου από άλλη συμμορία καλαντοπαιδων. Καλό είναι να έχεις να δώσεις κάτι τώρα τα Χριστούγεννα, γιατί θα ξαναπερασουν τη πρωτοχρονιά και αν πεις όχι και τότε φουρνέλο το σπιτάκι!

 
- Να είστε προετοιμασμένοι για μια νέα διάλεκτο. Η γλώσσα του chat έχει ποτίσει στο μυαλό τους
σαν λάδι από σως στο παντελόνι. Κομμένες λέξεις, ειδικές συντομογραφίες και λακωνικό τραγούδισμα, νομίζοντας ότι είναι μαύρη μαγεία, θα είναι φέτος must.Αναμένουμε φράσεις όπως "Brb άρχοντες" "Καλήν εσπέρα man μου" και "Lol και του χρόνου".

- Φυσικά και αυτό το έθιμο δε θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστο από τη πληθώρα reality της τηλεόρασης. ΄Τα παιδιά θα τραγουδάνε τα κάλαντα σαν να διαγωνίζονται σε talent show. Ο κόσμος θα ψηφίζει και ο νικητής θα τσιμπάει το πολύτιμο ευρώ. Φυσικά όλοι θα δέχονται τη κριτική από τους ένοικους της πολυκατοικίας και θα αποχωρούν από την είσοδο σε slow motion, δάκρυα στα μάτια ξεσπώντας σε λυγμούς όσοι τόσο άδικα κοπήκανε.

- Όπως πολλοί γνωρίζουμε τα παιδιά δε βγαίνουν εύκολα έξω. Αν δεις παιδί να παίζει μπάλα στο

δρόμο και να τρέχει ή είναι άστεγο ή βάφουν το σπίτι οι δικοί του. Επομένως οι γονείς θα πρέπει να στήνουν έξω από κάθε διαμέρισμα ένα σετ γραφείου με υπολογιστή και κονσόλες παιχνιδιών προκειμένου να δώσουν κίνητρο στα παιδιά τους να τηρήσουν το έθιμο των καλάντων χωρίς να διακόψουν τις "δημιουργικές" συνήθειές τους. Οι ένοικοι μπορούν να παίζουν και κάνα διπλάκι μαζί τους όσο τραγουδάνε για να νιώσουν κι αυτοί παιδιά...της τώρα εποχής.

- Οι καιροί είναι δύσκολοι και καμιά στιγμή δε πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Έτσι και οι γονείς εκμεταλλευόμενοι τα κάλαντα, στη διάρκεια του τραγουδιού θα προωθούν στους ένοικους ασφάλειες, τάπερ, υαλουρονικό κι ότι άλλο μπορούν να προσφέρουν για να ενισχυθεί το εισόδημα τους. Παράλληλα θα ξεπροβάλλουν σε τυχαίες στιγμές επαίτες με χαρτομάντιλα, κομπολόγια και αναπτήρες και φυσικά μαθητές με το παραδοσιακό ημερολόγιο "είναι για να πάμε εκδρομή". Μια μικρή πόλη στην είσοδό σου!









Υπερβολικός για  άλλη μια φορά? Ελπίζω. Καλά Χριστούγεννα σε όλους λοιπόν, και δώστε κάνα φράγκο στα παιδιά με τα κάλαντα αλλιώς θα φάτε κράξιμο. Καλές γιορτές!


By Stam

ΒΡΕΞΕ ΜΟΥ...ΚΑΙ ΓΛΙΣΤΡΗΣΑ!

Μετά από αρκετό διάστημα είπα να ξαναπιάσω την πένα. Τα πλήκτρα δηλαδή. Περίμενα να αλλάξει η ώρα... και καλά... Η αλήθεια είναι οτι με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, δε ξέρεις τι να πρωτογράψεις και η υπερβολή της πραγματικότητας ξεπερνάει και την όποια καυστικότητα θες να προσθέσεις σε κάποιο θέμα. Anyway. Μετά την έντονη πρόσφατη βροχή καθόμουν και σκεφτόμουν πως τόσα χρόνια κάποια πράγματα παραμένουν αναλλοίωτα σε κάθε βροχή. Γιατί ως γνωστόν η συνήθεια, γίνεται λατρεία. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν βρέχει στην Ελλάδα και ειδικά σε μια μεγάλη πόλη?

- Η βροχή για τους οδηγούς είναι σαν την πανσέληνο για τους λυκάνθρωπους. 2 στάλες να ρίξει ξαφνικά επικρατεί παράνοια στους δρόμους. Όλοι βιάζονται λες και στάζει η οροφή και τρέχουν να καλυφθούν, ο δρόμος κολλάει, και η ταχύτητα είναι σαν να έχεις βάλει από 2 σαλιγκάρια σε κάθε ρόδα και τα μαστιγώνεις να τους δίνουν κίνηση. Εντάξει, δε λέω να το πας φόρμουλα, ο δρόμος γλιστράει και θέλει προσοχή. Αλλά απλά...οδήγα κανονικά! Δεν πατάς σε παρκέ με κάλτσες! Όλοι έχουν ένα πανικό! Να χωθούν στις λωρίδες, στρίβουν ξαφνικά λες και είδαν θησαυρό στο στενό και προσπερνάνε σαν να χτύπησε το καμπανάκι του τελευταίου γύρου. Ψύχραιμα παιδιά. Το αντιμετωπίζουμε όσο γίνεται σαν κανονική μέρα. Δε βρέχει κομήτες!

- Εννοείται πως σε κάθε βροχή ετοιμάζεις σανίδες του σέρφ, κανό και στολή κατάδυσης. Τόσα χρόνια 2 νοοτροπίες δε θα αλλάξουν ποτέ. Οι φορείς που δε ξεβουλώνουν τα φρεάτια και ο ελληνάρας που γουστάρει να πετάει σκουπίδια κάτω γιατί θα πάθει κράμπα αν το ρίξει στον κάδο. Για πάντα η ίδια ιστορία. Τσουνάμι ολόκληρο σηκώνεται σε διάφορους δρόμους, αμάξια παρασύρονται, πεζοί παλεύουν να πάνε από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο λες και περνάνε καμιά όχθη σε ζούγκλα και γενικά δημιουργείται μια εικόνα λες και βουλιάζει η πόλη! Και παραθαλάσσιος να είσαι πάλι τα ίδια! Μετά τη βροχή και όταν απομακρυνθούν λίγο τα νερά, οι φωτογραφίες των δορυφόρων μοιάζουν σαν να ανακαλύψαμε νέα ήπειρο! Δε ξέρω αν τα φραγμένα φρεάτια είναι το μόνο αίτιο (φαντάζομαι πως όχι) αλλά κάθε φορά σου λένε "ήμασταν έτοιμοι για τη βροχή" και τα νερά που τρέχουν ξεβράζουν μπανάνες, κουτάκια και χελωνονιτζάκια. Φτιάξτε τα ρημάδια.

- Οι πεζοί ζόμπι. Εκτός από τους οδηγούς σεληνιάζονται και οι πεζοί! Βρε παιδιά, έχετε ήδη βραχεί μέχρι το συκώτι, τα παπούτσια σας είναι μικρές πισίνες και η ομπρέλα σας κοντεύει να ανοίξει δικιά της ομπρέλα γιατί δεν αντέχει άλλο νερό, άρα δεν έχει νόημα να πετάγεσαι πανικόβλητος στο δρόμο ή στα στενά για να σωθείς από τη βροχή. Είναι και κάποιοι με υπερβάλλον ζήλο, που προσπαθούν να σταματήσουν τη κυκλοφορία σαν σχολικοί τροχονόμοι για να περάσουν. Προφανώς σε κανέναν δεν αρέσει να βρέχεται αλλά μη σκοτωθούμε κι όλας. Προσεκτικά και με μυαλό θα φτάσουμε στο προορισμό μας και μετά βλέπουμε πως στεγνώνουμε.

- Θα γίνω λίγο κακός εδώ αλλά δε γίνεται αλλιώς. Πολύ συχνά, μετά από βροχή, κυρίως στη τηλεόραση βλέπουμε να παίρνουν πλάνα από κόσμο που πλημμύρισε το σπίτι τους και που σκουπίζουν τα νερά έξω από τη πόρτα ενώ μπαίνουν ακόμα από τα παράθυρα. Αυτό που θέλω να πω εδώ είναι οτι καλέ μου άνθρωπε αφού ξέρεις οτι ζεις σε ένα κράτος που η λέξη οργάνωση του βγάζει σπυριά, κάθε χρόνο αν δε το έχεις πάθει εσύ, βλέπεις εκατοντάδες άλλους να περνάνε την ίδια φάση, προσπάθησε λίγο να προστατευτείς. Φτιάξε ένα πεζουλάκι, βάλε μια προστασία, αφού βλέπεις το μόνο που λείπει από την είσοδό σου είναι ένα βελάκι να γράφει "Βροχή, πέρασε". Μπορεί να γίνομαι άδικος, αλλά σήμερα αν δε προστατεύσεις ο ίδιος τον εαυτό σου (από τα απλά, δε λέω να σου επιτεθούν όλα τα στοιχεία της φύσης..) μη περιμένεις από κανέναν.

- Ντομάτες στους οδηγούς φαρσέρ. Και αναφέρομαι σε αυτούς που ενώ βλέπουν οτι μπροστά τους έχει μια λίμνη από νερό που μπορεί να ζουν και κάστορες μέσα κι από κοντά περνάει πεζός, περνάνε πάνω από αυτή και του σκάνε ένα μπουγέλο σαν αποφοίτηση λυκείου. Πόσο τούβλο είσαι. Εσύ είσαι στο αμάξι σου, προστατευμένος, θα φτάσεις πιο γρήγορα και λογικά πιο στεγνός. Ο άλλος ο φουκαράς τι σου φταίει να βγάζει λίτρα από τις τσέπες αντι για ψιλά. Λίγο προνοητικότητα. Πολλές φορές συμβαίνει και ακούσια αλλά στη πλειοψηφία είναι φάση κλάιμ μάιν.

- Δυο βασικά φαινόμενα με ομπρέλες. Πρώτον, όταν κλείνεις την ομπρέλα σου και μπαίνεις σε λεωφορείο, ασανσέρ ή κάποιο κλειστό χώρο θυμήσου οτι η ομπρέλα είναι βρεγμένη! Μη τη πηγαίνεις πέρα δώθε και πάνω στον άλλον λες και κουνάς βασιλικό σε αγιασμό. Και επίσης οι ομπρέλες είναι για να μη βρέχεσαι κι όχι για ανοιχτή αφαίρεση οφθαλμού των πεζών. Όταν κρατάς ομπρέλα ανοιχτή ρίχνε και μια ματιά αν περνάει κανείς δίπλα σου! Δεν είχε να κάνει με τις βαριές βροχές αυτό, αλλά ήθελα να το πω.

- Τέλος, πάντα στη διάρκεια όλων αυτών των σουρεάλ καταστάσεων δε λείπουν και τα γραφικά

ρεπορτάζ στη τηλεόραση, όπου οι ρεπόρτερ δένονται σε κορμούς, βγαίνουν από υπονόμους ή κατεβαίνουν με νεροτσουλήθρες για να μας δείξουν πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Οι μισοί σίγουρα γυρίζουν με πνευμονία. Αν δε πιάσει η κάμερα τον ρεπόρτερ να πετάει στον αέρα βρεγμένος και να μεταδίδει, δε θεωρείται έγκυρο ρεπορτάζ.

Αυτά τα ωραία όταν έχουμε βροχές. Δε ξέρω αν ξέχασα κάτι. Στην επόμενη μπόρα το ξανακοιτάμε! Άντε και καλό μας χειμώνα!

By Stam

(Π)ΙΚ(Ρ)Α!

Δε θα πω πολλά. Πρόσφατα χρειάστηκε να πάω από το ΙΚΑ για ορισμένες υποχρεώσεις. Από μόνη της αυτή η πρόταση θα ήταν αρκετή να αρχίσει και να τελειώσει αυτό το άρθρο. Αλλά θα συνεχίσω. Όλοι αυτοί οι αστικοί μύθοι για το δημόσιο και ειδικά για αυτή την υπηρεσία ζωντάνευαν ο ένας μετά τον άλλον. Σε παλαιότερες περιπτώσεις οι δουλειές που είχα να κάνω δεν ήταν τόσο σπουδαίες και δεν έδινα σημασία. Αυτή τη φορά όμως έπαιξε πολύ χαρτομάνι με το τέρας της γραφειοκρατίας οπότε χαράχθηκε καλά αυτή η εμπειρία. Αρχικά θα είμαι ειλικρινής. Στο παράρτημα που πήγα οι υπάλληλοι ήταν εξυπηρετικοί (σιγά μη πω σε ποιο να μαγευτείτε όλοι εκεί..) και δε ξέρω αν γίνεται κι αλλού αλλά εκεί εφαρμόζεται και το σύστημα guest list. Πας δηλαδή νωρίς (σχεδόν δεν έχει βγει ο ήλιος), κι έχει μια λίστα που γράφεις το όνομα σου και όταν ανοίξουν οι πόρτες μοιράζονται τα πρώτα χαρτάκια με αριθμό σειράς σύμφωνα με τη λίστα αυτή. Ευελπιστώ στο μέλλον να προβλέπεται και μπουκαλάκι ανα 4 άτομα να περνάει κι η ώρα πιο εύκολα. 

Επανέρχομαι όμως λέγοντας πως δε θα σχολιάσω τα τετριμμένα αν το δημόσιο υπολειτουργεί ή για το τι ταλαιπωρία τραβάς ακόμα και για υπόθεση 1 λεπτού. Θα αναφερθώ στις προσωπικότητες που παρευρίσκονται μαζί σου και παρατηρώντας τους, σπάει η ρουτίνα. Ενδεχομένως τέτοιες προσωπικότητες να παρευρίσκονται σε κάθε ουρά αναμονής αλλά εγώ τους είδα εκεί και θα τους βαφτίσω προσωπΙΚΑτητες!

Ο "γκρίνιας"¨Ο γκρίνιας τρώγεται με όλα γύρω του! Ότι κινείται φταίει. Από τη στιγμή που θα μπει μέχρι και τη στιγμή που θα εξυπηρετηθεί (ίσως και μετά από αυτό) θα μουρμουράει για το πόσο κόσμο έχει και αργεί η σειρά του μέχρι για το γιατί το ασανσέρ είναι γκρι. Δεν έχει νόημα να του πεις να ηρεμήσει γιατί τότε θα τα ακούσεις εσύ.

Ο "αλληλουχίας": Ο αλληλουχίας είναι ένα είδος υποκατηγορίας του γκρίνια. Είναι αυτός που θα γκρινιάξει για ένα σχετικό πράγμα με το χώρο που βρίσκεται και πάνω σε αυτό θα μπλέξει κι όλα όσα τον ενοχλούν από πάντα. Παράδειγμα: "Α ρε Ελλάδα, μια ζωή αναμονές θα έχεις στα ταμεία. Αλλά βέβαια με αυτούς που μας κυβερνάνε. Οι ίδιοι που υποβάθμισαν την ομάδα της Κωλοπετινίτσας. Καλοί κι ετούτοι βέβαια όλο αποζημιώσεις ζητάνε για το χωριό τους. Ενώ εγώ δουλεύω από τα 5 μου. Νηπιαγωγείο με τα πόδια πήγαινα! Μόνος μου ξεγεννήθηκα! Ποιο το νόημα της ζωής!!!" και πάει λέγοντας. Με τον αλληλουχία μπορείς να μάθεις όλη την επικαιρότητα απλά και μόνο με ένα μικρό τσίγκλισμα.

Ο "show man": Ο show man είναι αυτός που προσπαθεί να διακωμωδήσει τα πάντα. Είναι άνετος στο χώρο, ενδεχομένως γιατί έχει έρθει πάρα πολλές φορές. Πιάνει κουβέντα με όλους, κάνει πλάκα με ότι βλέπει, επαναλαμβάνει το αστείο του και 30 φορές γιατί πιστεύει πως αν δε γέλασες τη 1η φορά μάλλον δε το άκουσες, δε παίζει άλλος λόγος. Λίγο να δει κάποιον να σπάει χαμογελάκι, στρέφεται προς αυτόν και ρολάρει αβέρτα. Περιφέρεται πέρα δώθε για να πιάνει ατάκες στο χώρο και να στήνει λογοπαίγνια και πλάκες πάνω σε αυτές. Θεωρεί πως είναι απαραίτητος μέσα εκεί και μόλις κάνει τη δουλειά του φεύγει με στυλ σαν να περιμένει χειροκρότημα για το πρόγραμμα που προσέφερε!

Ο "φρουρός": Ο φρουρός είναι αυτός που το μόνο που θα τον ενοχλήσει είναι είτε να μη τηρείται η προτεραιότητα είτε κάποιος να κάνει πολλή ώρα στο κισσέ! Με το που συμβεί ένα από τα δυο αρχίζουν οι φωνές. Η διαμαρτυρία του βέβαια θυμίζει τους παλιούς στρατηγούς που προσπαθούσαν να εμψυχώσουν τον στρατό τους. Αντίστοιχα εδώ ο "φρουρός" θα διαμαρτυρηθεί κοιτάζοντας προς τον υπόλοιπο κόσμο προκειμένου να κερδίσει συμμάχους για την εξάλειψη αυτής της αδικίας!

Ο "ψάρακας": Όσες φορές και να πας, πάντα θα κάνει την εμφάνισή του κι ένα ψάρι. Άπειρος με το όλο θέμα, εισέρχεται στον χώρο σαν να κάνει εξερεύνηση σε σπηλιά κρατώντας δαυλό και με απόγνωση ψάχνει να δει ποιος έχει τη πιο φιλική φάτσα για να μάθει αυτά που θέλει. Γεμάτος απορίες ακόμα και για την πιο απλή λεπτομέρεια όπως το τι χρώμα να έχει το στυλό που υπογράφει, ο ψάρακας φτάνει να σε ακολουθεί σαν υπηρέτης του Δράκουλα καθώς πλέον αποτελείς τον μέντορά του που του απάντησες σε όλα.

Ο "εξυπηρετικός": Ο εξυπηρετικός είναι αυτός που έχει γαλόνια στις δημόσιες υπηρεσίες και ξέρει τις διαδικασίες καλύτερα κι από τους ίδιους τους εργαζομένους. Είναι ικανός να σου σχεδιάσει χάρτη για το που να  πας και να βγάλει φωτοτυπικό από τη τσέπη του για να σου ετοιμάσει τα χαρτιά σου. Έχει κάνει τη βοήθεια χόμπι, καθώς περνάει και η ώρα έτσι, αλλά είναι ικανός μια απλή σου απορία να τη κάνει τριλογία στο σινεμά μέχρι να σου απαντήσει.

Ο "χαμαιλέοντας": Ο χαμαιλέοντας αν κλείσεις τα μάτια σου δε καταλαβαίνεις οτι είναι ο ίδιος άνθρωπος. Όσο είναι στην αναμονή έχει μανία με τους υπαλλήλους σε επίπεδο που λες οτι όταν έρθει η σειρά του παίζει να τους δώσει να φάνε το συρραπτικό. Αντίθετο όταν έρχεται η στιγμή να εξυπηρετηθεί, μπορείς να κρατήσεις ένα βαζάκι από κάτω του να το γεμίσεις μέλι. Όλα γίνονται ρόδινα εκείνη τη στιγμή και δε του φταίει τίποτα. Τελειώνοντας θα κάνει 10 υποκλίσεις και θα αφήσει και ένα καλάθι φρούτα για δέηση, πριν φύγει όπου θα αρχίσει να κράζει και πάλι.

Ο "οπορτουνιστής": Ο οπορτουνιστής είναι αυτός που θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί οτι μπορεί από τα πέριξ του (χωρίς να εννοώ εκείνους που όντως έχουν ανάγκη). Ο συγκεκριμένος θα προσπαθήσει να ανταλλάξει το χαρτάκι του για κάποιο καλύτερο, θα χώσει κάποιον άλλον να του γράψει τα χαρτιά του, θα έχει κλείσει τους χώρους προκειμένου να αρπάξει τη πρώτη καρέκλα που θα αδειάσει και στη βουνοκορφή του θράσους θα χωθεί να εξυπηρετηθεί και νωρίτερα με το πρόσχημα να "κάνει μια ερώτηση? Α τέλεια, ας στρογγυλοκαθίσω κι όλας!!"

O "Ο νίπτω τας χείρας μου": Τέλος είναι ο μεγάλος παντογνώστης ο οποίος θα επιρρίπτει ευθύνες για όλα αυτά που γίνονται εκεί μέσα. Το θέμα είναι οτι τα ίδια που επικρίνει είναι τα ίδια που κάνει. Είναι ο ίδιος που ψήφισε τους πολιτικούς που του φταίνε και είναι ο ίδιος που προσπαθεί να εξυπηρετηθεί πιο γρήγορα πλαγίως έχοντας επιπλήξει τον προηγούμενο που το έκανε. Πάντα αθωώνει τον εαυτό του και διδάσκει ήθος σε όλους αυτούς που τολμούν να κάνουν τα ίδια!

Το παν είναι να έχεις ψυχραιμία σε αυτές τις υπηρεσίες. Κάποια στιγμή θα κάνεις δουλειά...αν δεν έχει πάει 2 η ώρα. Κι όλοι αυτοί οι χαρακτήρες είναι εκεί να σε κάνουν να ξεχαστείς μέχρι να έρθει η σειρά σου.

Υ.Γ. Με αγάπη και στους ξενιτεμένους φίλους μας που τους έχουν λείψει όλα αυτά!

By Stam 

Χρυσόστομος Τσουρέκιας 3 (Επιστρέφει με νέες ιδέες!)

Οι ξένοι πιο μάγκες είναι?..

Κάθε πρόβλημα είναι και μια πρόκληση να βρεθεί λύση!

Πόλεις πρότυπο!

~Χρ.Τσουρέκιας~

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ 1: ΘΕΛΕΙΣ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ..ΠΑΜΕ!

Όπως έχετε καταλάβει επίτηδες αργώ να γράψω για να δείχνω πολύ celebrity. Υποχρεώσεις φίλοι μου. Λοιπόν, στα πλαίσια της περιόδου κιόλας, εκτός από τους στολισμούς, τα ψώνια και το άπειρο φαγητό μέχρι δυσφορίας τι άλλο είναι δεμένο με τη κουλτούρα μας? Πολύ σωστά, οι έξοδοι. Δε θα παραπονεθώ, επιλογές πολλές και για όλα τα γούστα. Κάθε έξοδος φυσικά έχει και κάποια στάνταρ χαρακτηριστικά. Στο παρόν θα πιάσουμε τα γνωστά μας "μπουζουξίδικα"! Όσες φορές λοιπόν έτυχε να ζήσω αυτή την εμπειρία παρατήρησα τα εξής:

Συμπληγάδες καρέκλες: Κάθε γνωστός νόμος της γεωμετρίας καταργείται. Εκεί κάθε εκατοστό του μαγαζιού έχει αξία και χωράει 10 άτομα. Τα τραπέζια είναι τόσο κοντά το ένα στο άλλο που αν έβγαζες πανοραμική θα έμοιαζαν με πλακάκια. Όταν ένας θα σηκωθεί από τη καρέκλα πίσω σου για να πάει τουαλέτα ή να χορέψει ετοιμάσου να νιώσεις σαν κάλτσα που πιάνεται στο συρτάρι! Από τη μέση και κάτω ξεκινάς να χώνεσαι κάτω από το τραπέζι ενώ ο υπόλοιπος ρουφιέται και κάνει το σώμα πλαστελίνη ώστε να σηκωθεί ο πίσω συνάνθρωπος. Αλλά υπάρχει αμοιβαίο συναίσθημα, τα ίδια θα τραβήξει κι αυτός για σένα, εκτός αν είναι ο 3πλάσιος. Το στρίμωγμα είναι ανελέητο, προσεύχεσαι να μη χρειαστεί να εκκενώσεις την αίθουσα και να μη χρειαστείς τουαλέτα. Αν σκεφτείς να βγεις από το πλάι, φροντίζεις να ενημερώσεις τη παρέα σου 1 ώρα πριν για να αρχίσουν να σηκώνονται ένας ένας σε ότι χώρο έχουν κι αυτοί να κινηθούν. Το μπουφάν που έβαλες στη πλάτη της καρέκλας, για να το πάρεις θα πρέπει να του ασκήσεις δύναμη ανάλογη με το να ξηλώνεις δέντρο με βαθιά ρίζα! Όποιος πιάνει την ακριανή καρέκλα είναι μεγαλύτερο βύσμα κι από το στρατό.

Όλος ο θίασος στη πίστα: Είναι μαγική στιγμή που διαφορετικά άτομα ή παρέες θα θελήσουν να χορέψουν ένα τραγούδι. Στη περίπτωση του κλασικού πιανόμαστε κύκλο και περπατάμε...εμ συγγνώμη... χορεύουμε με τον ίδιο τρόπο μέχρι να τελειώσει το τραγούδι, υπάρχει μια σχετική αρμονία. Πάντα θα είναι ένας μεγάλος κύκλος στη μέση από μια μεγάλη και γλετζέδικια παρέα συν τους ξέμπαρκους που πιάνονται γιατί τους γυάλισε κάποια/ος. Στα πλαϊνά μικρότεροι συμμετρικοί κύκλοι από πιο μαζεμένες παρέες και ίσως και κάποιες γραφικές δυάδες που θα θελαν να σχημάτιζαν κύκλο αλλά είτε η υπόλοιπη παρέα είναι ξενέρωτη είτε δεν υπάρχουν άλλα άτομα για να το κάνουν. Μεγαλύτερο πανηγύρι γίνεται στα ζεϊμπέκικα, όπου από μακρυά μοιάζει με ψυχοθεραπεία. Διάφοροι σκορπισμένοι χοροπηδάνε, τινάζουν τα παπούτσια τους και νταλκαδιάζουν. Τα φυσικά τους σύνορα είναι οι φίλοι που βαράνε παλαμάκια. Όσο πιο πολλούς τέτοιους έχεις τόσο περισσότερο χώρο κερδίζεις για να κάνεις φιγούρες και σπαγγάτα. Ο ένας προσπαθεί να μη κλωτσήσει τον άλλο ή να του βγάλει κάνα μα΄τι με τα χέρια του. Στα μεγάλα "κρατίδια" υπάρχουν και happenings με ποτήρια, τσιγάρα και playmobil πάνω από τα οποία με περίσσια τέχνη χορεύει το κεντρικό πρόσωπο χωρίς να τα ρίξει. Επεκτατική πολιτική ακολουθείται κατά τη διάρκεια της τράμπας όπου ο χορευτής τραβάει (κι ας κλαίει) κάποιον από κάτω να συνεχίσει, ο οποίος θα το παίξει δύσκολος αλλά μετά θα βγει ο Μεταξόπουλος από μέσα του. Κατά τη διάρκεια αυτή λοιπόν τα μικρότερα κρατίδια κερδίζουν έδαφος. Στα τσιφτετέλια δεν υπάρχει αναρχία και είναι και ευκαιρία να βγεις και selfie με τον καλλιτέχνη.

Τα χέρια καταπέλτες: Αυτό συναντάται σε μια κατηγορία τραγουδιών η οποία δε χορεύεται με συγκεκριμένο τρόπο. Συνήθως είναι τα τραγούδια που εκφράζουν βαρύ πόνο και νταλκά και έχουν ρυθμό σαν να τραβάς συγχρονισμένο κουπί σε αγώνες πρωταθλήματος. Τη στιγμή αυτή λοιπόν στήνεται σε οριζόντια θέση το χέρι του πονεμένου ενδιαφερόμενου και αρχίζει να παλινδρομεί από τον αγκώνα και πάνω σαν να δίνει οδηγίες σε οδηγό να πάει όλο ευθεία! Αυτό αποτελεί πλέον εθνικό συμβολισμό. Σε μεγάλη έξαρση το κάνουν και τα δυο χέρια κι αυτό ακολουθείται από ομαδικό αγκάλιασμα, δυνατό τραγούδισμα (χωρίς νόημα αφού η μουσική είναι τσίτα) και κλείνει με χειροκρότημα. Είναι μια ιεροτελεστία που πρέπει να σεβαστείς εκείνη τη στιγμή αν δεν σε έχει ήδη παρασύρει να συμμετέχεις κι εσύ.

Τραπέζι αχταρμάς: Όταν πρωτοκάθεσαι στο τραπέζι όλα είναι ρόδινα. Μερικά ποτήρια ανάποδα, ίσως ένα μπουκάλι νερό, άντε και κάνα τασάκι. Σε λιγότερο από μια ώρα η κόλαση ξυπνάει. Χυμένα ποτά, νερά, διαλυμένοι ξηροί καρποί, λιωμένα λουλούδια, βρεγμένες πετσέτες, παπούτσια και άλλα καλούδια συνθέτουν το έργο τέχνης πάνω στο οποίο ακουμπάς, καθιστώντας άθλο να βρεις έστω τα κλειδιά του αυτοκινήτου σου να φύγεις.

Γραμμή παραγωγής λουλουδιών: Με το που βγει η φίρμα, τσουπ να δείξουμε την αγάπη μας. Μια φρενίτιδα ξεκινά στα μπροστά τραπέζια που μανιωδώς ψάχνουν ένα πανέρι με λουλούδια! Η ανάγκη τους είναι τόσο μεγάλη που είναι ικανοί να μαδήσουν τις έξω γλάστρες. Την ανάγκη τους αυτή έρχεται να καλύψει η καλολαδωμένη μηχανή των λουλουδούδων. Με σύστημα κάλυψης τραπεζιών που θα ζήλευε κι η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα και πολλές φορές ο σχηματισμός ανθρώπινης αλυσίδας λες και σβήνουν φωτιά, φέρνουν στον εξαρτημένο λουλουδομανή τα απαραίτητα γαρύφαλλα τα οποία θα ποτιστούν με την αγάπη του για το καλλιτέχνη και θα τη μεταφέρουν κατά τη προσγείωσή τους στο κούτελο του ενδιαφερόμενου. Φυσικά θα υπάρξουν κι οι άστοχες προσπάθειες οι οποίες και συντελούν στο τραπέζι αχταρμά.

Είναι live και κάνω ότι θέλω: Είτε γιατί ο καλλιτέχνης βαριέται κάθε νύχτα τα ίδια, είτε γιατί αυτό προστάζει η σχολή λαϊκών τραγουδιστών, μη περιμένεις να πας σε ένα τέτοιο μαγαζί και να ακούσεις ένα τραγούδι όπως το ακούς στα ράδια. Το πιο πιθανό να το ακούσεις στο πολύ γρήγορο σαν να βιάζεται ο τραγουδιστής να πάει τουαλέτα, ίσως το ακούσεις με ενδιάμεσα σχολιάκια και αστεία ίσως και παρουσίαση ολόκληρης της ορχήστρας, ακόμα κι αν είναι καψουροτράγουδο, και σίγουρα θα το ακούσεις με τη φωνητική βοήθεια του υπόλοιπου μαγαζιού, αφού για αυτό πλήρωσες 50 ευρώ το μπουκάλι, για να ακούσεις το ρεφρέν από το Μήτσο, τη Βίκυ, το Νικόλα και όλο το κόσμο εκεί. Την επόμενη φορά που θα ακουστεί δικό σας, φώναξε "όχι ευχαριστώ, κράτα το εσύ".

Ο "τι κάνω εδώ": Τις περισσότερες φορές ένα σχήμα θα έχει και κάποιον ο οποίος φαίνεται παράταιρος από 300 χιλιόμετρα. Αυτός θα είναι κάνας ράπερ, κάνας ροκάς ή κάνας παραδοσιακός και ότι άλλο σκεφτούν, ο οποίος λειτουργεί ως βοηθητικό στοιχείο η παρουσία του και ενδεχομένως απενοχοποιεί την ύπαρξή κάποιων από τους θαμώνες που "ήρθαν για τη παρέα".

Προβολείς επιληψία: Πάντα σε κάθε αλλαγή τραγουδιού ή καλλιτέχνη ή όταν κλείνει ένα ρεφρέν (συνήθως από το τελευταίο σουξέ) παράλληλα με το αχαλίνωτο κοπάνημα από τον ντράμερ λες και χαιρετούν οι AC DC σε συναυλία, αρχίζουν να αναβοσβήνουν όλοι οι προβολείς λες και είναι στοιχειωμένη η αίθουσα! Σε τέτοιες φάσεις φαντάζομαι τον φωτιστή να πατάει τα κουμπιά της κονσόλας σαν να συνθέτει κονσέρτο ή να έπιασε βρεγμένος κάνα γυμνό καλώδιο!

Η ιεραρχία: Συνήθως στα πιο μεγάλα μαγαζιά και με πιο "ηχηρά" ονόματα, υπάρχει μια σκηνική ιεραρχία που συνοδεύεται κι από ανάλογη παραγωγή. Πιο συγκεκριμένα το 1 όνομα δε μπορεί να βγαίνει σαν ξεπλένης όπως οι δευτερεύοντες. Έτσι αυτοί που κάνουν την αρχή σκάνε μόνο με ένα μικρόφωνο, τα φώτα σχεδόν όλα ανοιχτά και οι υπάλληλοι ακόμα να σκουπίζουν, οι λίγο πιο γνωστοί ίσως έχουν και κάνα χορευτή ή άντε ένα προβολέα αποκλειστικό πάνω τους και φυσικά η φίρμα θα βγει με χερουβείμ στα πλάγια και live το πείραμα του Cern να ξετυλίγεται πίσω!




Αυτά είναι κάποια συνήθη χαρακτηριστικά των μπουζουκιών. Οπότε για όποιον επιλέξει αυτό το τρόπο διασκέδασης τώρα είναι προετοιμασμένος. Καλά να περνάμε, οπου κι αν είμαστε, άλλωστε η παρέα μετράει. Και ευτυχισμένο το 2015!

By Stam 

ΩΣ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Το καλοκαίρι πέρασε (με δυσκολία βγαίνουν αυτές οι λέξεις) και λογικά γυρίσαμε όλοι πίσω στους ρυθμούς μας. Είπα να περιμένω και όσους πιστεύουν οτι Σεπτέμβρη κάνεις καλύτερες διακοπές. Ελπίζω να απολαύσαν τα πρωτοβρόχια και τη ψύχρα. Στα δικά μας όμως. Αποφάσισα να βάλω ένα επίλογο στο καλοκαίρι που θα αφορά το εξής. Τι να μην υπάρξει (στιλιστικά κυρίως) το επόμενο καλοκαίρι. 9 μήνες περίπου συμμόρφωσης νομίζω είναι υπεραρκετοί! Ξεκινάω!

-Όχι άλλα τατουάζ!! Και επίσημα το tattoo έχει χάσει το νόημα του αλλά ακόμα περισσότερο δεν εντυπωσιάζει πλέον. Όπου γυρίσεις το κεφάλι και ένα tattoo, στο μπράτσο, στο πόδι, στη μύτη. στο πάγκρεας παντού! Στο τέλος τα μωρά που θα γεννιούνται θα έχουν έτοιμα tattoo από την αρχή. Η μόδα αυτή ξεχειλώθηκε και αποτελεί πλέον μεγαλύτερο αξιοθέατο αν δεν έχεις καθόλου! Μπορεί να αρχίζουν να σε πιάνουν κι όλας για να πειστούν οτι δεν έχεις! Δεν έχει νόημα αν το σχέδιο είναι πρωτότυπο ή ιδιαίτερο, είναι tattoo όπως όλα. 2,99 στους 3 έχουν και δε ξεχωρίζεις όπου κι αν το κάνεις, ότι κι αν κάνεις! Ευελπιστούμε του χρόνου στις παραλίες μειωμένο αριθμό!

-Αφήστε τη τεχνολογία σπίτι! Ήμαρτον, έχεις έρθει στη παραλία να κάνεις ένα μπάνιο, να χαλαρώσεις και να παίξεις καμιά ρακέτα ή να πιεις κάνα καφέ. Το τάμπλετ σου δε θα αρχίσει να κλαίει στο σπίτι και να πεινάει! Ούτε το λαπ τοπ σου θα βγει από τη κούνια! Άστα εκεί! Δικαιολογώντας όσους πιθανόν δουλεύανε (εκεί φτάσαμε, να δουλεύουμε και στην άδεια..) δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν αράξει στις ξαπλώστρες, και είχα μαζί τους όλο το Πλαίσιο! Και να τα παιχνίδια, και να τα facebook και να τα instagram! Φτάνει! Απόλαυσε αυτό που έχεις γύρω σου! Δε θα κάνεις τώρα high score ούτε έχει σημασία να μάθει η υφήλιος ότι κάνεις ζωάρα και πίνεις μπυράρα στη παραλία. Είναι για σένα αυτή η στιγμή και για τη παρέα σου εκεί! Ξεκόλλα και πιάσε κάνα βιβλίο του χρόνου αν βαριέσαι τόσο!

-Όχι άλλα πόδια και κοιλιές με φόντο θάλασσα! Εντάξει, είχε μια καλλιτεχνική άποψη (λέμε τώρα) να βγάζεις φώτο τη παραλία ανάμεσα από τις πατούσες σου, αλλά όταν το έχουν κάνει άλλοι 300 χιλιάδες ή το κάνεις πάνω από 2-3 φορές, είναι ανούσιο! Θα μου πεις τι σε νοιάζει εσένα, το φιλμ σου τρώει? Είναι βαρετό να βλέπεις το ίδιο πράγμα συνέχεια, με μόνο να αλλάζει η παραλία ή το μαγιό κάθε φορά και παράλληλα εμπίπτει στο νούμερο 2 από πάνω, οπότε θα υποστεί τη κριτική μου! Κομμένο και αυτό του χρόνου, τραβήχτε τοπία, εκδηλώσεις, κατασκευές στην άμμο και γενικά κάτι πιο χρήσιμο αν όχι πρωτότυπο!

-Γυαλιά καθρέφτες κομμένα! Δε ξέρω πως κάτι ξεκινάει και αυτομάτως το υιοθετούν όλοι! Μετά τη χρονιά λοιπόν με τους φανταχτερούς σκελετούς στα γυαλιά ηλίου, ήρθε φέτος η μόδα με τους καθρέφτες σε διάφορα χρώματα. Παντού αντανακλάσεις, λες και ζήταγαν βοήθεια ναυαγοί! Πέρναγες μπροστά από μια σειρά με ξαπλώστρες και νόμιζες ήσουν μοντέλο που το φωτογραφίζουν! Η εξέλιξη θα είναι να βγαίνουν και με μικρά σποτάκια φως, να μπορούν να βάζουν φακούς και να χτενίζονται μπροστά σε αυτά! Τουλάχιστον να έχουν κι άλλη λειτουργία.

-Αν και όχι πολύ διαδεδομένο ακόμα, το γράφω για να προλάβω καταστάσεις! Απέλαση σε όσους έχουν σκουλαρίκι λαμαρίνα! Και εννοώ το στρογγυλό σκουλαρίκι που μπαίνει όλο μέσα στο λοβό του αυτιού σαν κουμπί! Να καταργηθεί τώρα εκτός αν έχουν καμιά μαύρη σημαία με νεκροκεφαλή και πάνε να σκάψουν εκεί που ο χάρτης έχει ένα κόκκινο Χ. Δεν είδα πολλούς φέτος, αλλά ήταν αρκετοί ώστε να δημιουργήσουν σύντομα μόδα! Δηλαδή αν το βαρεθούνε κάποια στιγμή τι θα χώνουν στο κενό, το στυλό στη δουλειά ή κέρματα?! Θυμίζουν το πίσω μέρος από ρολόι που φαίνεται η μπαταρία του! Μέχρι του χρόνου να έχει καταργηθεί!

-Ξεκινάς για τη παραλία, με την ομπρέλα σου, και βλέπεις οτι έξω πετάνε γάτες από τον αέρα! Από που αντλείται τόση σιγουριά οτι η ομπρέλα θα κρατήσει κόντρα στον άνεμο!? Για να μην γίνει συλλογή από μάτια στις ακτίνες της ομπρέλας λοιπόν, σχοινί μέσα σε κάθε τσάντα και να δένονται σωστά! Δε θα πετάγονται ομπρέλες σαν αστεράκια του νίντζα να μη ξέρουμε που να καλυφθούμε! Κυνηγάμε μπλούζες και καπέλα που τα πήρε και τα σήκωσε, πρέπει να κάνουμε και κωλοτούμπες να αποφεύγουμε τις ομπρέλες!

Αυτές είναι οι φετινές παρατηρήσεις. Μόλις διορθωθούν αυτά θα παραθέσω και τα υπόλοιπα! Άντε υπομονή, άλλοι 8 μήνες σχεδόν!

By Stam

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος οι καρναβαλικές παρελάσεις ετοιμάζονται και παρουσιάζονται στο κόσμο, με σκοπό να ψυχαγωγήσουν αλλά και να διακωμωδήσουν καταστάσεις. Παρατηρώντας τις παρελάσεις αυτές είτε από κοντά, είτε από την τηλεόραση κυρίως, διαπιστώνω πως κάποια πράγματα παραμένουν σταθερές αξίες! Και να ποια είναι αυτά!

Οι σφυριχτροδηλώσεις: Πάντα, σε κάθε παρέλαση, θα περνάνε μπροστά από την κάμερα μια μερίδα ατόμων από ένα γκρουπ, με σφυρίχτρες στο στόμα, κι αφού στα ζαλίσουν σαν τροχονόμοι, θα αρχίσουν να φωνάζουν από ποιο μέρος της Ελλάδας είναι λες και ζητάνε εισιτήριο στα ΚΤΕΛ. Ορισμένοι μπορεί να εμπλουτίσουν τη πρόταση τους σε στυλ "Είμαστε από την Κέρκυρα και περνάμε καλά!" ή  "Ξάνθη!! Και όλα είναι σούπερ!" για να μην ανησυχεί το κοινό ότι δε διασκεδάζουν.

Οι λιωμένες μουσικές: Κάθε χρόνο ακούσματα τύπου lambada και μακαρένα, θα μπαίνουν στο repeat για να ακούγονται από τα ηχεία του δρόμου που γίνεται η παρέλαση. Είναι τα αντίστοιχα last christmas τραγούδια του μήνα. Οτιδήποτε έχει γρήγορες κιθάρες, τρομπέτες ή έχει το λατινικό στοιχείο μέσα του, βαφτίζεται αποκριάτικο και βαράει όλη μέρα λες και είσαι σε παιδικό πάρτι. Η μαγεία είναι ότι λόγω της περιόδου, προκαλούν την ίδια εύθυμη αίσθηση όπως όταν τα ακούς πρώτη φορά. Προφανώς γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να τα βάλεις σε άλλη περίοδο του χρόνου και κάπου τα έχεις πεθυμήσει.

Οι βαριέμαι τη ζωή μου: Εδώ αναφέρομαι σε 2 κατηγορίες. Οι πρώτοι βαριέμαι τη ζωή μου παρατηρούνται ανάμεσα στο κόσμο των γκρουπ κι είναι φάτσες που φαίνεται οτι δε θελαν να έρθουν αλλά τους τράβηξε η παρέα. Απλά περπατάνε ντυμένοι ή τους σέρνουν οι υπόλοιποι. Οι άλλοι βαριέμαι τη ζωή μου είναι οι παρουσιαστές των παρελάσεων για την τηλεόραση. Επειδή τράβηξαν το μικρότερο ξυλάκι από το επιτελείο είναι αναγκασμένοι να παρουσιάσουν τη παρέλαση, αν θέλουν να τους ανανεωθεί το συμβόλαιο για του χρόνου. Γυροφέρνουν σε ένα σημείο και σπάνε το κεφάλι τους τι θα ρωτήσουν από μια πλούσια επιλογή του "περνάτε καλά?" και "από που είστε?" κάτι που γίνεται αυτόματα όπως είπαμε παραπάνω. Αν προκύψει χαρούμενος παρουσιαστής είναι γιατί μάλλον είχε εξαφανιστεί από τα τηλεοπτικά δρώμενα και του πέταξαν ένα καρβέλι ψωμί.

Τα καροτσάκια με τα μωρά: Πάντα σε αρκετά γκρουπ, θα υπάρχουν στους συμμετέχοντες και γονείς με καροτσάκια με μωρά. Φυσικά προσαρμοσμένα στη θεματολογία του γκρουπ και παράλληλα με τη προσπάθεια των γονιών να τα τσουλάνε και να χορεύουν μαζί. Για κάποιους έχει και ευρύτερη πρακτικότητα γιατί πετάνε μέσα στα καρότσια τσάντες, κάμερες, πορτοφόλια, γυαλιά κι είναι και πιο άνετοι.

Το άγχος: Συνήθως τα πρώτα πληρώματα που βγαίνουν στη παρέλαση είναι χαλαροί κι ωραίοι! Χορεύουν, κάνουν κωλοτούμπες, πλέκουν αργαλειό, τα πάντα! Καμιά πίεση. Για αυτό το λόγο όσο περνάει η ώρα τα πληρώματα προς το τέλος αλλάζουν ρυθμό και σταδιακά ο χορός κι η άνεση γίνεται γρήγορο βάδην και τρεχάλα σε σημείο να νομίζεις πως το τελευταίο γκρουπ ντύθηκε Κεντέρης.

Η ηχητική παράνοια: Αρχικά δε το καταλαβαίνεις, αλλά μετά αρχίζει και χτίζεται. Το τσουνάμι θορύβων που ακούς όταν είσαι στο κοινό, έρχεται και σε πνίγει χωρίς να το καταλάβεις. Ο συνδυασμός της επαναλαμβανόμενης μουσικής, από ηχεία που είχαν ανακοίνωση την απελευθέρωσή μας από τους Γερμανούς, σε συνδυασμό με καραμούζες, παιδάκια που κλαίνε, συγγενείς που φωνάζουν τους γνωστούς τους στα πληρώματα και οι γνωστοί που φωνάζουν στους συγγενείς λες και φεύγουν μετανάστες είναι λόγοι να τσιμεντώσεις τα αυτιά σου και να ανάψεις κόκκινη φωτοβολίδα να έρθουν να σε σώσουν!

Το βραζιλιάνικο κομβόι: Τέλος, κάθε χρόνο, θα μαζέψουν οτι βραζιλιάνα υπάρχει και δεν υπάρχει σε κάθε νομό και θα τη βάλουν να χορεύει ασταμάτητα. Δέκα κιλά πούπουλα η καθεμιά, κούρδισμα και έτοιμη. Αφού δεν πάμε Ρίο θα έρθει το Ρίο σε εμάς. Το που θα ξεπεταχτεί κάθε μια είναι κουτουρού. Δε πα να περνάει ένα γκρουπ ντυμένο αστροναύτες, πάρε και μια βραζιλιάνα να χτυπιέται κάπου εκεί ανάμεσα. Άρμα με θέμα το μνημόνιο, ποτέ σκέτο. Και μια βραζιλιάνα να χορεύει πάνω. Πας να ξεπαρκάρεις να φύγεις, μια βραζιλιάνα που χορεύει πάνω στο καπό. Είναι παντού γιατί είναι απόκριες!

Αυτά για φέτος! Άντε και καλά κούλουμα!

By Stam